Ούζο και κόκκινα τριαντάφυλλα (1)

……Το φέριμποτ έπλεε ομαλά στην απαλή επιφάνεια προς το φλογερό ηλιοβασίλεμα του Αιγαίου. Έκανα βόλτα στο κατάστρωμα, τα μάτια μου έκλειναν από το δροσερό αεράκι της θαλασσινής αύρας. Εκεί, στον ορίζοντα, όλο και πιο καθαρά διαγράφονταν οι κορυφές του νησιού. Αυτές αργά αναδύονταν στο βάθος μέσα από την βραδινή πλέον σκιά.

Τι ομορφιές και εκπλήξεις μας περίμεναν στον «πράσινο παράδεισο της Ελλάδας»; Σήμερα δεν θα καταφέρναμε μάλλον να δούμε τίποτα. Σουρούπωνε και σύντομα θα σκοτείνιαζε εντελώς και από το Λιμάνι του Λιμένα μέχρι την Σκάλα Ποταμιάς, όπου βρισκόταν το εξοχικό, είχαμε ακόμη περίπου μισή ώρα δρόμο. Αλλά εγώ ήδη προαισθανόμουν την περιπέτεια.

Μέσα από το εστιατόριο, ακουγόντουσαν γέλια και δυνατή ομιλία. Στην γενική κοσμοσυρροή η ομάδα μας είχε κάτσει σε δύο τραπέζια γύρω από τον Μαρτίν και τον Γιάννη. Αυτοί οι δύο συζητούσαν κάτι. Ο Μαρτίν κουνούσε με πάθος τα χέρια του και κοκορευόταν, ο Έλληνας από την άλλη με ελαφρύ χαμόγελο, ενίοτε τίναζε την στάχτη από το τσιγάρο του. Από τις δύο πλευρές καθόταν ο Γκέντσο και η Μιρέλα. Ο Γκέντσο γυρνούσε μία προς τον έναν και μία προς τον άλλον, προσπαθούσε να μπει στην συζήτηση, αλλά ο Μάρτιν του σκέπαζε τα λόγια. Η Μιρέλα δε, περισσότερο άκουγε τον Γιάννη και υπήρχαν στιγμές που σαν να  ήθελε να τον φάει με τα μεγάλα παρδαλά της μάτια.

Άξιζε να τους τραβήξω μια παπαράτσικη φωτογραφία. Αλλά από την άλλη θα με έβλεπαν και σίγουρα θα θύμωναν. Καλύτερα να φωτογραφίσω το ηλιοβασίλεμα….