Ούζο και κόκκινα τριαντάφυλλα (2)

…..Άρχισα να χασμουριέμαι. Γινόταν όλο και δυσκολότερο να ακολουθήσω την λογική του. Μου φαινόταν ότι τα λόγια του βυθίζονταν στην ησυχία, στο σκοτάδι, ότι ενώνονταν με τον μακρινό ψίθυρο της θάλασσας.

Η νύχτα έπεφτε. Το μισοφέγγαρο έδυε κάπου πίσω από τις σκοτεινές στέγες, τα λαμπάκια γύρω από τους κορμούς των παλιών ελαιόδεντρων θόλωναν. Από τον χαμηλό φράκτη της γειτονικής αυλής πήδηξε μια γκρι γάτα, μπήκε κρυφά στην βεράντα και νιαούριζε πλάι στα μπατζάκια μου. Την χάιδεψα και ο Ίβο είπε:

–           Η πρώην μου είχε τέτοια.

–           Ήσασταν καιρό μαζί;

–           Δύο χρόνια.

–           Γιατί χωρίσατε; Βασικά, μη μου πεις αν δεν θέλεις.

–           Α, δεν έχω πρόβλημα. Γιατί, κατά την γνώμη της, δεν είχα προοπτικές. Τότε ακόμη δεν έπαιρνα καλό μισθό. Δεν ξέρω τι κάνει τώρα. Δεν έχουμε μιλήσει εδώ και μισό χρόνο. Σίγουρα έχει βρει κανένα τυπά με πολλά λεφτά!

Σώπασε. Σηκώθηκα. Η γάτα προσεκτικά ξεγλίστρησε πίσω στην αυλή πίσω από τον φράκτη. Ο Ίβο κατέβασε τα πόδια του.

–           Μείνε λίγο ακόμη!

Όχι. Μου έφτανε τόσο για σήμερα. Ο αέρας είχε κρυώσει και ήδη με είχε πιάσει ρίγος.

Γιατί για τους άντρες ήταν τόσο εύκολο να χαρακτηρίζουν τις γυναίκες «χρυσοθήρες»; «Τυπάς!» Η κοπέλα μπορεί απλώς να ήθελε περισσότερη σιγουριά. Ποιος ξέρει τι μπορεί να είχε.

Τον άφησα κι έφυγα. Όταν έστριψα πλάι στον τοίχο, για να μπω από την άλλη είσοδο, ένας αμυδρός ήχος με οδήγησε να σηκώσω το βλέμμα μου προς τον δεύτερο όροφο. Ακριβώς πάνω από το κρυμμένο με κλαδιά ελιάς γωνιακό μπαλκόνι, έλαμψε και γρήγορα έσβησε η κάφτρα ενός αόρατου τσιγάρου.

Κάποιος μας παρακολουθούσε!