Ούζο και κόκκινα τριαντάφυλλα (3)

…..Ο κήπος του Ιμαρέτ σκοτείνιαζε σε υγρό πράσινο, με φύλλα και χρώματα, βαριά πλέον από την άφθονη υγρασία.

Η επιφάνεια της διακοσμητικής πισίνας, τοποθετημένης στην μέση της εσωτερικής αυλής, μόλις που ταρασσόταν στο θολό πρασινωπό φως των υπόγειων προβολέων. Στην άκρη, γύρω από το σταματημένο τώρα σιντριβάνι, κολυμπούσαν πεσμένα και διασκορπισμένα από την βροχή πέταλα τριαντάφυλλου.

Κάναμε βόλτα ανεβαίνοντας τις πέτρινες σκάλες με τους μυστηριωδώς φωτισμένους ανοιχτούς διαδρόμους. Κάτω απ’ τους θόλους των καμάρων και πίσω απ’ τις κολώνες, ξεπρόβαλε μια ήσυχη πια νότια βραδιά. Οι πυκνές σκιές προχωρούσαν κρυφά και αθόρυβα δίπλα μας και μαζεύονταν στις κόγχες και στις γωνίες.

Όταν επιστρέψαμε πάλι στην βεράντα, μπροστά στο εστιατόριο, ο ορίζοντας πλέον είχε καθαρίσει και στους λόφους στο κοντινό βάθος σπινθηροβολούσαν τα πολύχρωμα φώτα της Καβάλας. Οι μαγευτικές τους αντανακλάσεις ξεχείλιζαν και ξέπλεναν τα ήρεμα νερά της θάλασσας…..